Wheee… Whooo…
Normalde bir oyunu oynamayı ne kadar istersem isteyeyim, atarım istek listeme, indirim bildirimini açarım, illa birkaç ay içerisinde iyi bir indirime girer, o zaman alır oynarım. Zaten o süreçte de oyunu iyice araştırmış olurum, almak isteyip istemediğime daha net bir şekilde karar verebilirim. Fakat Level’deki Expedition 33 yazısını okuduğumda tek istediğim hemen oynamaktı. Herhangi bir indirimi beklemeden direkt aldığım ilk ve tek oyun oldu. Act 1 biterken de “Evet, şu anda yılın oyununu oynuyorum” düşüncesi netleşmişti kafamda.
Expedition 33’ün en beğendiğim yanı hikayesiydi. Lumière’de, Paris’in oyundaki yorumu olan şehir, her yıl aynı şey oluyor. Ufuktaki devasa monolitin üzerinde beliren sayı bir azalıyor ve o yaştaki herkes bir anda çiçek yapraklarına dönüşüp dağılıyor. Bu yıl sayı 33 ve şehir, bunu yapan Ressam’ı durdurmak için son bir sefer daha yolluyor, ama öncesindeki otuz iki seferden geri dönen kimse olmamış. Oyun ilerledikçe olay yavaş yavaş “bunu nasıl durdururuz”dan çıkıp bambaşka bir yere kayıyor ve bir noktadan sonra neler olduğuna ve kimin haklı olduğuna dair kafanızdaki cevap her birkaç saatte bir değişmeye başlıyor.
Son olarak şunu da söylemem lazım, bu oyunun kabul edilebilir, makul tek bir sonu var arkadaşlar 🙂